Ismerth

Sessie 1 - Magische Symbolen

“Duisternis. Kou. Er is honger en dorst, zoals altijd. Het ruikt naar grond en stof en onder de handen bevinden zich korreltjes. Klein en groot. Sommige groter dan andere, maar zeer veel kleine. Er is minimale beweging in de handen; de vingers strekken en buigen zich in de korrels. Het is moeilijk vast te grijpen, nagels klauwen voren in de aarde. Een nette rij. Steeds dieper. Het lichaam wiegt. De ogen zijn gesloten. Er is overal pijn.

De lucht schuift. De korrels trillen op de bevende aarde. Wat gezien wordt achter gesloten leden wordt minder donker. Er is licht. Een mens. Brood en water. Gehoorzaam. Opstaan. Tanden zinken in de lip. Een zwaar, omlaag drukkend gewicht trekt hard. Meer licht en plotseling geen eigen voeten. Het zwaar even zwaar en toch ook minder zwaar. Beving in het lijf, niet langer in de aarde. Stap, stap. En de man."

De Westerwolven staren nog altijd de westerlijke wolven in de ogen en het is de beurt aan de wolven om ten aanval te gaan. Garet is een zeer geliefd doelwit en vangt een aantal rake klappen als de wolven hem op de grond weten te werken. Gelukkig weet hij ternauwernood in leven te blijven, bijgestaan door zijn groepsgenoten met in het bijzonder Gregs helende krachten. Het duurt niet lang voordat blijkt dat het tij aan het keren is: de wolven krijgen een reeks van rake, verwoestende klappen te verduren en de roedelleider sneuvelt snel. De twee wolven die overblijven, slaan op de vlucht en rennen ieder een kant uit. Artaresto ziet een van de wolven verdwijnen en merkt op dat de sporen achter hem uitgewist worden als ware door magie.

Wanneer de drie overgebleven wolven ontdaan worden van hun pelzen, blijkt er een teken in de flank van de wolven te hebben gezeten. Het symbool verdwijnt echter voor de ogen van Garet, voordat het nader onderzocht kan worden. Als er verder niets meer te doen lijkt op de plaats van het gevecht, keert de groep terug naar de kern van Ismerth. Na enige tijd klinkt er een luide hoorn achter hen vanuit de haven en lijkt het erop dat de Eladrin hun komst aankondigen.

Eenmaal terug proberen de Westerwolven Erka te spreken te krijgen. Helaas wordt hen verteld door dezelfde nogal zenuwachtige jongeman dat hij in bespreking is. Na een diplomatisch gesprek slaagt Norgrim erin de jongen te ontfutselen dat Erka zich in de Grote Hal bevindt en in bespreking is met de Commandant. Voor de Grote Hal wordt de groep opnieuw staande gehouden, ditmaal door Luitenant Fédin, maar door het nieuws dat ze bij zich dragen, worden ze binnengelaten en ontmoeten ze Commandant Seregil.

Er volgt een gesprek waarin de Commandant een aantal zaken toelicht die Erka achterwege had gelaten. Er is sprake van een aantal ‘incidenten’ die de Illeteori op scherp hebben gezet. Hij vraagt de groep terug te keren naar de plek waar zij vochten en het spoor van de wolven te volgen met behulp van een bezweerde steen en dwingt hen de belofte af met niemand anders over deze gebeurtenis en missie te spreken. In ruil voor het vervullen van deze missie, wordt de groep toegestaan aanwezig te zijn bij de bespreking in de Grote Hal die wordt uitgesteld tot de volgende dag.

De groep trekt erop uit en keer terug naar de plaats waar ze de wolven voor het laatst zagen. Als ze de steen neerzetten, gloeit hij op en toont hij de groep welke richting ze uit moeten lopen. Ze volgen een enkel spoor voor een tijdje en komen dan op een kleine plek uit waar de magie zich lijkt te concentreren. Pas bij het doorzoeken van het struikgewas komen ze erachter dat er zich een kleine holte in het gesteente vlak achter bevindt.

Op het eerste gezicht lijkt de plaats verlaten. Er zijn afdrukken in de aarde te vinden die duiden op een ooit gebruikte schuilplaats, maar verder is er niets te zien, behalve een stuk duisternis dieper in het gat. Als ze naderbij komen zien ze een uitgemergeld mens, al wiegend in een hoekje zitten. Ze lijkt niet te reageren op geluid en het duurt even voordat ze de aanwezigheid van de groep doorheeft. Greg knielt naast haar neer en weet haar te overtuigen wat te eten en drinken en tenslotte op te staan om met hen mee terug naar het centrum van Ismerth te gaan. In de verte nadert de stoet van de Eladrin en Artaresto vangt glimpen van hen op vanuit de bomen. Ralrakir neemt de vrouw op zijn schouders en de groep gaat op weg.

Comments

Sanne_Jongeleen

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.